“Hoe kan ik autonome kinderen opvoeden?

Als het gaat over het stimuleren van de autonomie van kinderen, wat bedoelen we dan eigenlijk?

Vaak denken we meteen aan situaties waarin kinderen zelfstandig slapen, spelen, eten, zichzelf wassen en hun emoties reguleren. Maar hebben we ons niet een beetje laten vangen door het veelvuldige gebruik van het woord ‘zelfstandig’?

De autonomie die volwassenen begrijpen, wordt vaak vanuit een verheven perspectief bekeken. Als volwassene wil je immers kunnen doen waar je zin in hebt: in slaap vallen wanneer je moe bent, jezelf voeden als je honger hebt, voor persoonlijke hygiëne zorgen en controle hebben over je emoties.

Maar wat als we nu eens vanuit het perspectief van het kind redeneren? Wat als we in hun ogen kijken en vragen: “Wat wil je?” Die ogen vertellen ons dan over een andere vorm van autonomie – de autonomie van liefde, zorg en troost.

Een kind ervaart bijvoorbeeld volledige autonomie wanneer het wordt opgetild als het huilt, geholpen wordt met spelen of in slaap wordt gezongen.

Letterlijk betekent ‘autonomie’:

“De bevoegdheid van een persoon of entiteit om naar eigen inzicht te handelen, ongeacht de mening of wensen van anderen.”

Onze kinderen zijn van nature autonoom. Het is aan ons om dit te respecteren en te waarderen, los van onze eigen opvattingen over opvoeding. Op die manier kunnen we onze kinderen en onszelf wellicht beter begrijpen en de ruimte geven om autonoom te zijn.”

author-sign

meer van dit soort